затюканный апостол краткое содержание на русском
«Затюканный апостол», автор, Андрей Макаёнок.
Краткое содержание пьесы.
«Все, что происходит в этой пьесе, могло случиться в любой стране, где двуличие морали, унижение личности, бесперспективн6ость завтрашнего дня, жестокость и бесчеловечность становятся очевидными не только тому, кто обогащен жизненным опытом, но даже детям. Для такого общества характерны две черты, в существе свое противоположные, но связанные диалектическим единством: психическая депрессия на основе унижения личности и на той же почве – культ силы, опирающийся на фашистскую идеологию. Заколдованный круг, в котором личность гибнет, если не сумеет его разорвать.» Андрей Макаёнок
«Действие «Затюканного апостола» по идее происходит около сорока лет назад где-то за границей, в обыкновенной, казалось бы, семье: Папа, Мама, Дочь, Сын. Вот только Сын – немного странный ребенок. Больше всего он любит проводить время или за чтением у огромного стеллажа, или перед телевизором, слушая политического комментатора. Явная, не по возрасту, эрудиция и политическая подкованность вызывают лишь снисходительные улыбки у родителей, которые больше заняты своими «взрослыми» проблемами, а именно – разводом и дележкой детей. Двуличие родительской морали глухота к глобальным проблемам толкают ребенка на отчаянные поступки.
Родители разводятся и делят между собой детей. Мальчик «отходит» к отцу, а девочка соответственно — к матери. Проживая при этом в одном доме, родители и дети сталкиваются здесь лицом к лицу каждый день. И испытывают дискомфорт: муж и жена от того, что даже сейчас открыто не могут встречаться со своими любовниками, дети — потому что вынуждены наблюдать за всем этим форменным безобразием. В общем-то сыну взаимная ложь отца и матери осточертела, но вместе с тем мальчик пытается помирить их. Хотя бы на почве вражды по отношению к нему, их родному ребенку. Малыш ловит своих родителей на обмане и в конце, давясь слюной, кричит на семейном ужине: «Вы хотите правды? Вы правды хотите?». И эту правду выдает на-гора. Только и здесь, в пьесе, как в обычной жизни, никакая истина никому не нужна. И отец Малыша верно подмечает: «Всем нужны только красивые слова! Я могу нормально работать только за счет того, что не говорю правду». Выходит, что ради собственного спокойствия отец готов отречься от своего сына. Как и другие в этой безбашенной семейке, в итоге возненавидевшей молодого правдолюбца, он в финальной сцене участвует в избиении Малыша.
МАКАЁНОК Андрей Егорович
(12.11.1920-16.11.1982)
Белорусский советский драматург, народный писатель БССР (1977). Родился в д. Борхов Рогачёвского р-на Гомельской обл. Член КПСС с 1945. Окончил Республиканскую партийную школу при ЦК КП(б)Б (1949). Участник Великой Отечественной войны. После тяжёлого ранения работал учителем в Грузии (1942-43). В 1944-47 на комсомольской и партийной работе в Белоруссии. С 1949 в журнале «Вожык», с 1956 литературный консультант Союза писателей БССР, в 1966-78 главный редактор журнала «Неман». Похоронен в Минске на Восточном кладбище, на могиле поставлен памятник.
Имя А. Е. Макаёнка присвоено Гродненской центральной городской библиотеке, Журавичской средней школе Рогачёвского р-на; его именем названа улица в Минске, на доме, где он жил, установлена мемориальная доска, в д. Журавичи Рогачёвского р-на в 1986 открыт литературный музей писателя.
Андрэй Макаёнак. Зацюканы апостал. Аналіз твора
Жанр п’есы «Зацюканы апостал» — трагікамедыя. Такі жанр найлепш адпавядае мастацка-ідэйнаму зместу твора.
Аўтар вырашае маральныя праблемы, выкрывае мараль, заснаваную на фальшы, ілжы, пакланенні ўяўным каштоўнасцям. Андрэй Макаёнак імкнецца асэнсаваць вынікі маральнага асяроддзя, аб’ектыўную дэтэрмінаванасць нараджэння ў ім «фашысцкай ідэалогіі, культу сілы». Аўтар выразна ўяўляе небяспечнасць філасофіі грамадства, у аснову якой пакладзены цынічны тэзіс «Грошы — сіла!»
Востра стаіць у творы і праблема выбару, што непазбежна паўстае перад тымі героямі, якія імкнуцца захаваць сябе як асобу ў цынічным і жорсткім свеце капіталу.
П’еса мае асноўны і ўнутраны канфлікт. Своеасаблівасць яго ў тым, што асноўны канфлікт п’есы існуе толькі ў аўтарскай ідэі, у творчай фантазіі чытача — гэта канфлікт асобы і грамадства, здольнасць асобы бараніць свае духоўныя, прынцыпы ў маральна дэградуючым грамадстве. На сцэне ж гледачы назіраюць за знешнімі канфліктамі, у якія ўступаюць паміж сабой персанажы трагікамедыі. Тата і Мама канфліктуюць па прычыне розных поглядаў на выхаванне дзяцей. Сын канфліктуе з бацькамі, таму што бачыць у іх паводзінах хлусню і падман. Такая будова твора дае магчымасць аўтару дэталёва адлюстраваць норавы, якія пануюць у грамадстве, «высвеціць» драматызм унутранага канфлікту п’есы.
Малыш (Сын) з’яўляецца цэнтральнай фігурай твора. Нават назва «Зацюканы апостал» звязана з ім. Вызначэнне жанру трагікамедыі таксама абумоўлена сцэнічным лёсам Сына. Усе падзеі зноў жа звязаны з вобразам Малыша.
У большай ступені Малыш — умоўны, складаны і супярэчлівы вобраз. Малыш хоча перайначыць свет, у адпаведнасці з амаральнымі прынцыпамі якога жывуць яго «продкі». Таму ён імкнецца да ўлады. У выніку асабістых назіранняў і роздумаў малады палітык прыходзіць да высновы, што для дасягнення мэты свайго жыцця трэба навучыцца майстэрству хлусіць, шантажыраваць, ашукваць, прыкідвацца праўдзівым. Малыш імкнецца праверыць свае тэарэтычныя веды ў палітыцы на практыцы. Лабараторыяй яго палітычных эксперыментаў становіцца сям’я.
У фінале п’есы драматург вяртае свайго героя ў свет рэальнага жыцця. Сын перастае іграць ролю цэзара і зноў становіцца звычайным падлеткам і папракае бацькоў у крывадушнасці. Супраць праўды Малыша ўсталі дарослыя. Для самога вундэркінда канфлікт з роднымі, а значыць, і канфлікт з грамадствам абярнуўся трагедыяй. А гэта значыць, што вобраз Малыша хутчэй за ўсё — ахвяра грамадскай маралі. Аб гэтым сведчаць словы Дачкі ў фінале твора, якая, як і Малыш, асуджае маральныя асновы тагачаснага грамадства, не згодна паўтарыць лёс свайго брата: «Я на касцёр! На эшафот! На крыж пайду, каб не стаць такой, як ён!»
Кожны з герояў выступае ў п’есе выразнікам пэўных маральных прынцыпаў, пэўнага сацыяльнага тыпу паводзін. Але галоўным аб’ектам сатыры ў «Зацюканым апостале» становіцца абагульнены вобраз мешчаніна-прыстасавальніка, які выяўляецца ў асобах Таты, Мамы і Дзеда.
Тата ўяўляе сабой даволі распаўсюджаны тып «накормленага» чыноўніка-прыстасаванца, які імкнецца быць паспяховым чыноўнікам і добрапрыстойным гаспадаром сям’і. Ён змірыўся з існуючым ладам жыцця, з яго звярынымі законамі. Сатырычным гэты вобраз робяць крывадушнасць, эгаізм і распуста Таты. Але Тата — гэта яшчэ і драматычны вобраз, ён ахвяра сацыяльных абставін жыцця, бо ён прыняў законы грамадства, у якім жыве, і лічыць іх непахіснымі.
Мама сваімі паводзінамі стварае ў доме атмасферу пастаяннага напружання. Яна няшчыры чалавек, бо хоча, «каб усе жылі паводле правілаў хрысціянскай маралі, а сабе дазваляе іншы раз і так… як-небудзь». Да ўсіх сямейнікаў у Мамы даволі высокія патрабаванні і нават сур’ёзныя прэтэнзіі. Сына яна называе «хуліганам», «паганенькім прахіндзейчыкам», мужа — «цынікам» і «пашляком».
Тыповым прадстаўніком старой фармацыі, зацятым кансерватарам выступае ў камедыі Дзед, які мае пэўныя жыццёвыя перакананні. Пад простанароднай маскай добразычлівасці хаваецца драпежная натура.
Камедыя па сваёй сатырычнай накіраванасці вытрымана ў ідэалагічнай танальнасці часу.
П’еса «Зацюканы апостал» прысвечана замежнаму жыццю, але паказвае заганы чалавечага характару любой краіны. У творы аўтар узнімае надзённыя праблемы агульначалавечага характару. У ім арганічна спалучаюцца палітычныя, філасофскія і маральныя праблемы сучаснасці. Дзеці, не маючы агульных поглядаў з бацькамі, пратэстуюць супраць буржуазна-мяшчанскіх ідэалаў і звычак, бяздушнасці і жорсткасці. Пратэст гэты стыхійны і таму мае трагічны канец для дзяцей.
Пісьменніка хвалявала страта «цывілізаванымі» дзяржавамі маральных ідэалаў, створаных чалавецтвам на працягу стагоддзяў, і пакланенне каштоўнасцям уяўным: грашам, фізічнай сіле, уладзе. Як сапраўдны гуманіст эпохі, Андрэй Макаёнак верыць у здольнасць чалавечага розуму і сілу чалавечага духу адстаяць сапраўдныя каштоўнасці, тое лепшае, што назапашана на Зямлі цывілізаваным грамадствам.
Андрэй Макаёнак — Зацюканы апостал
Дзеючыя асобы:
Тата.
Мама.
Сын.
Дачка.
Дзед.
Палітычны каментатар.
Месца дзеі — недзе на ўзбярэжжы паўднёвага мора, здаецца, Міжземнага…
Час дзеі — якраз паміж мінуўшчынай і будучыняй. Акурат у свежай баразне паміж імі.
Дзея першая.
Карціна першая.
(Сучасная кватэра накормленага чыноўніка… Злева — шырокае акно, таму ў пакоі вельмі светла… Вялікі пакой. Тут усяго багата, як на нашай планеце. Але найбольш уражвае… на ўсю сцяну суцэльны кніжны стэлаж, напакаваны рознымі-рознымі кнігамі. Каля стэлажа лёгкія лёсачкі, якімі часта карыстаецца сын, каб дастаць кніжку з верхняй паліцы… Мама шукае месца новай карціне…)
Высвятленне адносін паміж Татам і Мамай пачынаецца з карціны і статуэткі, аднак тут жа яно пераключаецца на выхаванне дзяцей.
Мама. …Я выхоўваю ў сваіх дзяцей павагу да рэальных рэчаў.
Тата. Да вадасцёкавай трубы, да тумбы, да тэлеграфнага слупа, каўбасы, ботаў… Яшчэ да чаго?
Дачка прыбягае з вуліцы і расказвае, што «наш малыш толькі што паскандаліў… расквасіў Мухамеду нос». Тата задаволены, што сын «натоўк морду». Мама збіраецца сына пакараць. Дачка пайшла забраць Малыша з вуліцы.
Высвятленне адносін працягваецца. Тата «суіснаваць» дзеля дзяцей не згодзен. Мама быццам прымае «разрыў», але папярэджвае, што дзеці застануцца з ёй.
Прыходзяць Дачка і Сын. «Міжнародная камісія» ў асобе Таты і Мамы разбіраецца — «быў гэта акт агрэсіі ці самаабароны». Тата расцэньвае ўчынак Сына як самаабарону. Мама — па-іншаму, таму абяцае цэлы месяц не выпускаць яго з дома. Сын нагадвае гісторыю грэка Паўзанія, якога за здраду гораду замуравалі ў храме, і першы камень паклала на парог храма яго маці. Пытаецца, ці не хоча Мама паўтарыць подзвіг грачанкі. Тата катэгарычна заяўляе: «Малыш будзе свабодны! Рукі прэч ад Малыша!»
Паміж бацькамі ўспыхвае спрэчка. Мама заяўляе пра развод, пытаецца ў Дачкі, з кім яна застанецца. Дачка, плачучы, выбірае Маму. Сын у гэты момант бяжыць глядзець час палітычнага каментатара. Пасля настойлівых патрабаванняў Мамы ён заяўляе, што падумае. Потым пытае ў Таты, ці будзе «кампенсацыя за матэрыяльныя страты», за парваную ў бітве з Мухамедам шапку. Тата абяцае і Сын выбірае яго.
Карціна другая.
Дачка нібыта рыхтуе ўрокі. Замаскіраваўшы ў падручніку люстэрка, яна перад ім вучыцца какетнічаць. З’яўляецца Сын з бярэмам кніг, часопісаў і газет. Ён узбіраецца на лесачкі, праглядвае газеты і часопісы.
Мама шукае сваю памаду. Дачка дастае яе са свайго партфеля. Мама надзела прыгожую модную занадта кароткую сукенку, настойліва выпраўляе дзяцей на вуліцу. Сын нагадвае пра месячнае пакаранне, якое яшчэ не скончылася, потым заяўляе, што з дзецьмі яму сумна. Улучыўшы момант, Сын хаваецца ў нішу з Будай. Мама, пераканаўшыся, што ў кватэры адна, тэлефануе студэнту, дамаўляецца пра спатканне вечарам. Сын падае з нішы голас, яго зацікавіла, што такое калёквіум, на які яна збіраецца вечарам ісці. Мама амаль што ў шоку. Прыйшоўшы ў сябе, яна хоча пакараць сына. Той прапаноўвае мір на наступных умовах: Мама купляе яму кеды, новы дыпламатычны слоўнік і навушнікі, а ён усё забывае. Мама ідзе «на вольнае паветра» абдумаць «мірныя прапановы».
Сын разважае над сітуацыяй: «Яна пра мяне хоча ўсё ведаць, а я пра яе ўсё ведаць не магу. Але ж дзеці павінны ўзбагачацца вопытам бацькоў. (З крыўдай.) Ад мяне дык патрабуюць — што б я ні зрабіў, нават калі нашкодзіў — не ўтойваць, прызнавацца. А чаму ж яна? А можа, і яна нашкодзіла?» Успамінае пра палітычнага каментатара.
Дачка пытаецца, за што ён пакрыўдзіў Маму. Малыш гаворыць, што яна пайшла не пакрыўджаная, а заклапочаная, «бо кеды і навушнікі лёгка знайсці, а дыпламатычны слоўнік пашукаць трэба». Дачка здзіўлена, як яму так лёгка ўдаецца ўсё выпрошваць у бацькоў.
Сын: «Можна сілай адабраць, а можна і веданнем. Я вырваў «знанием».
Тата прынёс сыну самалёцік і яшчэ нейкі скрутак. Дачка пакрыўджаная, пра яе, як і заўжды, бацька забыўся.
Тата прапаноўвае дзецям пайсці на вуліцу. Сын хоча забраць з сабой тэлефон, каб «весці двухбаковыя перагаворы з Мухамедам цераз плот». Бацька ставіць апарат на месца і нецярпліва паглядвае на гадзіннік. Пакуль Тата ў спальні, Малыш хапае сястру за руку і цягне пад стол. Тата тэлефануе мадэмуазель у філіял Арганізацыі Аховы Маралі, дамаўляецца пра сустрэчу сёння і запрашае на імяніны да сябра заўтра. Нечакана заўважае пад сталом Сына.
Малыш прапануе Тату купіць індульгенцыю. Аднак той расказвае прытчу пра рыцара, які па настойлівай просьбе манаха купіў у яго індульгенцыю аб адпушчэнні грахоў і мінулых, і будучых і тут жа абрабаваў божага служку. Сын прытчу зразумеў, просіць толькі не забывацца на Дачку.
У размове з сястрой Малыш крыўдуе, што не расце ў яго барада. Тады б ён пачаў перадвыбарную кампанію за пасаду прэзідэнта. Сястра заўважае, што брат надта рвецца да славы. Малыш разгортвае пакунак, які Тата купіў сябру на імяніны. Там — «надзімная гумавая жанчына без ніякай маскіроўкі — галыш». Сын танцуе з лялькай, парадзіруючы твісты, рок-н-ролы.
Дзея другая.
Карціна трэцяя.
Сын вырашае для сябе пытанне: ці ёсць у яго патрэбныя рысы характару, каб «стаць на чале дзяржавы, стаць правадыром нацыі…» Веды ў яго ёсць, чужога вопыту хопіць. «Сучасны цэзар,— заяўляе Малыш, — павінен умець прыкідвацца праўдзівым, калі нахабна хлусіць, прыкідвацца чэсным, калі беспардонна ашуквае, шчырым, будучы фальшывым, цвёрдым і ўпэўненым, нават калі грызуць сумненні, прыкідвацца добрым і ласкавым, падпісваючы смяротны прыгавор…» Сястра не хоча бачыць такім свайго брата, гаворыць, што ў яго няма патрэбных якасцей.
Сын збіраецца праверыць гэта на сваіх блізкіх.
Дачка зайздросціць, што ў Малыша шмат цацак, і ўсё таму, што ён выбраў Тату. Сын тлумачыць, што «паслухмяным заўжды меншы кавалак дастаецца». Вучыць быць больш патрабавальнай.
Прыходзіць Мама, аддае Сыну кнігу і пакуначак з падарункамі. Дачка патрабавальна выцягвае руку, гаворыць: «Малыш правільна выбраў. Тата яго болей любіць, чым ты мяне… Толькі ты глядзі, мама! Акалі ўсе ўбачаць, што дзеці пайшлі не за табой, а за татам? А?» Мама ў роспачы ідзе на кухню.
Дачка пачынае шкадаваць, што пакрыўдзіла Маму. Сын задаволены эксперыментам, ён праверыў, як можна выкарыстаць зайздрасць, просіць у сястры прабачэння.
Прыходзіць Тата, але без падарунка, бо яго «бюджэт проста не вытрымлівае».
Дачка бяжыць на званок і вяртаецца з тэлеграмай у руках. Тэлеграму (ад Дзеда) Малыш забірае, каб праверыць магчымасць «узаемапаразумення паміж татам і мамай на базе павагі да продкаў». Дачка і Сын прымушаюць Маму і Тату танцаваць, падключаюцца да танца самі. Раптам Малыш кідаецца з дзікім крыкам на сястру. Пачынаецца бойка. Мама і Тата расцягваюць дзяцей. Спрабуюць зразумець, што здарылася. I тут жа ўспыхвае спрэчка паміж дарослымі, якая гатова перарасці ў бойку. Дзеці расцягваюць бацькоў. Сын нагадвае пра тэлеграму.
Дзядулю сустрэць ужо спазніліся. Сын робіць так, што Мама ідзе гатаваць закуску, а Тата ў» краму за каньяком (грошы пад працэнты яму даў са сваёй капілкі Сын). Маме прыходзіць у галаву думка адправіць дзяцей да бабулі з дзедам на ферму, адправіць надоўга, на год ці два. Дачка і Сын супраць. Сын падстройвае, што Мама кінулася Тату на шыю, калі той вярнуўся з магазіна.
Незаўважаным уваходзіць Дзед з сумкай і чамаданам. Ён разглядае ўнукавы самалёты, абураецца неразумнай тратай грошай. Сын паведамляе Тату пра намер Мамы адправіць яго з сястрой на ферму. Просіць Маму пагаварыць з Дзедам, каб той дапамог Тату з працай. Мама да просьбы ставіцца непрыязна. Малыш заўважае сабе, што бацькоў раз’яднаў, пасварыў, а цяпер трэба з’яднаць.
Дзед і ўнук гавораць пра сучасную моладзь, стары называе яе несур’ёзнай, Малыш даказвае, што ёсць і іншая.
Мама запрашае абедаць. Дзед расказвае, як быў грэкам і «памагаў арабам здабываць свабоду», дапамагаў таксама эфіопам, іспанцам. Малыш пытаецца, колькі ён «на свабодзе і незалежнасці» зарабіў.
Тэлефонны званок. Малыш падымае трубку, называе свайго суразмоўцу хамам. Потым паведамляе Тату, што званіў яго шэф. Каб выратаваць бацьку ад «рабства», залежнасці ад начальніка, збіраецца пазваніць шэфу шэфа за акіян. Тата забірае тэлефон.
Дзед гаворыць, што забярэ ўнука на ферму на перавыхаванне. Раззлаваны Малыш «выдае праўду»: што Мама і Тата яго не любяць, нават. ненавідзяць за тое, што ён выпадкова выкрыў іх падман, што дарослыя ніколі не гавораць праўду. «Я — маленькі, і мая хлусня маленькая. А вы вялікія. I ваша хлусня — аграмадная! Для мяне яна аграмадная. Запомніце! Самая вялікая хлусня — гэта хлусня маленькаму чалавеку…»
Дачка здагадалася, што Малыш распачаў чарговы эксперымент, хоча яго спыніць.
Тата, выведзены з цярпення, гоніць Сына вон, Дзед расшпільвае папругу. Малыш забіраецца на самы верх лесачак, крычыць, што з’яднаў блізкіх людзей праўдай, нянавісцю да праўды. Ён адштурхоўваецца з лесачкамі ад кніжнай паліцы і вылятае за акно. Мама страціла прытомнасць, у Дзеда падкасіліся ногі, Тата аслупянеў. Дачка выглянула ў акно і кінулася ратаваць брата.
Убачыўшы з трэцяга паверха, што Малыш цэлы, Тата, Дзед, Мама пачынаюць шукаць вінаватага, ківаць адзін на другога.
Сястра прыводзіць брата. Малыш ідзе павольна, галава высока ўзнята. Аднак твар яго дзіўны, «не зразумець — ці то ён цяпер святы, ці то ён чокнуты. Вочы пустыя, чужыя, тоўсты язык не змяшчаецца ў роце». На роспыты — ты не разбіўся? табе не баліць нічога? і сіняка няма? і не страшна было? — Сын адказвае вяла і аднатонна. Усе садзяцца за стол, накладваюць Малышу на талерку, ён старанна жуе. Уключаюць палітычнага каментатара — з боку Сына ніякай рэакцыі, выключаюць тэлевізар — тое самае.
Дачка (раптам адкрыла). Ды ён жа ідыётам стаў! Тата! Мама!
Тата (адварочваецца). А можа, гэта і лепш.
Дзед. Вам?… Вам — лепш.
Мама. Ды і яму.
Дачка не згодна, што гэта лепш. («Я на касцёр! На эшафот! На крыж пайду, каб не стаць такой, як ён!»)
Сын. Ты заўсёды такая. Вы заўсёды такія.
Ён бярэ тоўстую кнігу і вельмі павольна ўзнімаецца па лесачках на самы верх.
«Затюканный апостол», автор, Андрей Макаёнок.
Краткое содержание пьесы.
«Все, что происходит в этой пьесе, могло случиться в любой стране, где двуличие морали, унижение личности, бесперспективн6ость завтрашнего дня, жестокость и бесчеловечность становятся очевидными не только тому, кто обогащен жизненным опытом, но даже детям. Для такого общества характерны две черты, в существе свое противоположные, но связанные диалектическим единством: психическая депрессия на основе унижения личности и на той же почве – культ силы, опирающийся на фашистскую идеологию. Заколдованный круг, в котором личность гибнет, если не сумеет его разорвать.» Андрей Макаёнок
«Действие «Затюканного апостола» по идее происходит около сорока лет назад где-то за границей, в обыкновенной, казалось бы, семье: Папа, Мама, Дочь, Сын. Вот только Сын – немного странный ребенок. Больше всего он любит проводить время или за чтением у огромного стеллажа, или перед телевизором, слушая политического комментатора. Явная, не по возрасту, эрудиция и политическая подкованность вызывают лишь снисходительные улыбки у родителей, которые больше заняты своими «взрослыми» проблемами, а именно – разводом и дележкой детей. Двуличие родительской морали глухота к глобальным проблемам толкают ребенка на отчаянные поступки.
Родители разводятся и делят между собой детей. Мальчик «отходит» к отцу, а девочка соответственно — к матери. Проживая при этом в одном доме, родители и дети сталкиваются здесь лицом к лицу каждый день. И испытывают дискомфорт: муж и жена от того, что даже сейчас открыто не могут встречаться со своими любовниками, дети — потому что вынуждены наблюдать за всем этим форменным безобразием. В общем-то сыну взаимная ложь отца и матери осточертела, но вместе с тем мальчик пытается помирить их. Хотя бы на почве вражды по отношению к нему, их родному ребенку. Малыш ловит своих родителей на обмане и в конце, давясь слюной, кричит на семейном ужине: «Вы хотите правды? Вы правды хотите?». И эту правду выдает на-гора. Только и здесь, в пьесе, как в обычной жизни, никакая истина никому не нужна. И отец Малыша верно подмечает: «Всем нужны только красивые слова! Я могу нормально работать только за счет того, что не говорю правду». Выходит, что ради собственного спокойствия отец готов отречься от своего сына. Как и другие в этой безбашенной семейке, в итоге возненавидевшей молодого правдолюбца, он в финальной сцене участвует в избиении Малыша.
МАКАЁНОК Андрей Егорович
(12.11.1920-16.11.1982)
Белорусский советский драматург, народный писатель БССР (1977). Родился в д. Борхов Рогачёвского р-на Гомельской обл. Член КПСС с 1945. Окончил Республиканскую партийную школу при ЦК КП(б)Б (1949). Участник Великой Отечественной войны. После тяжёлого ранения работал учителем в Грузии (1942-43). В 1944-47 на комсомольской и партийной работе в Белоруссии. С 1949 в журнале «Вожык», с 1956 литературный консультант Союза писателей БССР, в 1966-78 главный редактор журнала «Неман». Похоронен в Минске на Восточном кладбище, на могиле поставлен памятник.
Имя А. Е. Макаёнка присвоено Гродненской центральной городской библиотеке, Журавичской средней школе Рогачёвского р-на; его именем названа улица в Минске, на доме, где он жил, установлена мемориальная доска, в д. Журавичи Рогачёвского р-на в 1986 открыт литературный музей писателя.